23 جولای 2008 در 8:33 ب.ظ (دلنوشته ها, روزمرگي ها, منيره)
يهو به خودم اومدم (+) و ديدم تنهاتر از اوني هستم كه خودمم باورم بشه. اصلا فكر كنم به همين خاطر باشه كه اين قدر دل به اين وبلاگ بستم. همين كه گاهگدار بتونم خودمو خالي كنم و يا با خواننده هاش حرف بزنم خودش خيليه.
امشب اولين چهارشنبه ماه مرداد بود. نتيجتا تمامي دوستان قديمي رفتن پاتوق.(+)
امشب عروسي دختر عموم بود. نتيجتا تمامي فاميل رفتند جشن عروسي.
و من اينجا تنها. خودم هستم و دوربينم و كامپيوتر جلوي روم.
23 جولای 2008 در 7:45 ب.ظ (دوستان, عکاسي)
مدتي بود ميخواستم در مورد يكي از امكانات دوربينم بگم (canon – power shot S3) البته اين امكان در خيلي از دوربينهاي canon هست (S5) و اونم كليدي هست به اسم SCN
دوربین رو در حالت SCN قرار داده و با کلید های جهتی (چپ-راست) گزینه های مختلف رو انتخاب کنین. به غیر از حالات Indoor , Fireworks , beach , Snow , Foliage و Night Snapshot دو گزینه A و S هست که تا حدی کار فتوشاپ رو میکنه :
حالت A يا به عبارتی Color Accent : کلید set را فشار داده و با کلید چپ طیف رنگی را انتخاب کنید (و یا با کلید بالا-پایین دامنه طیف رنگ را کم و زیاد کنید) و عکس میگیریم. عکس حاصل عکسی است که فقط همان طیف رنگی است و بقیه زمینه سیاه سفیدی است.
حالت S یا به عبارتی Color Swap : در این حالت هم مثل حالت قبل طیف رنگی رو انتخاب میکنید. منتها این بار دو رنگ متفاوت انتخاب میشود. در این نوع عکس رنگ اول جانشین رنگ دوم خواهد شد.
*****
محبوبه یه عروسک آبی رنگ خریده بود. توي پارك نشسته بوديم كه به ذهنم خورد این دو حالت رو روی عروسک پیاده کنم. متاسفانه اصلا حواسم نبود عکس عادی (بدون تنظیم SCN) رو بگیرم. ولی عکسهای حاصل این دو تان :
در این عکس دوربین در حالت A است و طیف آبی رو انتخاب کردم
در این عکس دوربین در حالت S هست و طیف آبی رو به قرمز تبدیل کردم
پ.ن. این پست رو تقدیم میکنم به محمد آجر پاره که بعد از دو ماه هنوز به خیلی از خواص دوربینشون پی نبردن
پ.ن.۲. تصمیم دارم گاهگدار پست های مشابهی در مورد دوربین و یا عکاسی داشته باشم. این طور که معلومه دائم باید پستمو به آقای آجر پاره تقدیم کنم. آخه فقط مارک دوربین ایشونه که من میدونم.
23 جولای 2008 در 10:51 ق.ظ (دوستان, روان شناسی, وبگردي, کتاب)
همه ما کودکی در درونمان داريم که بخش احساسی و عاطفی وجود ماست و اغلب اوقات زير نقاب بالغانه ای که به چهره می زنيم پنهان می ماند. . زندگي بدون حضور کودک درون احساس تهي بودن را بر جا مينهد.
کتاب شفای کودک درون . نوشته دکتر لوسيا کاپاچيونه . ترجمه گیتی خوشدل
* دکتر لوسيا کاپاچيونه : کاشف اقتدار نوشتن و نقاشی با دست غيرمسلط. روانشناس، درمانگر، هنرمندی بلند آوازه و مشاور بخش تخيل سازمان والت ديسنی
بخوانید : نوشته ویولت (من و ام اس)
یاد جواد.س و دوستش افتادم که آخر شب پا میشدن میرفتن پارک پشت خونشون. تاب بازی میکردن و با صدای بلند میخندیدن. من در عجبم اینا نمیخوان بزرگ بشن؟!!
23 جولای 2008 در 10:07 ق.ظ (دلنوشته ها, عکاسي)
سبزی صد چمن ، سرخی خون من
سپیدی طلوع سحر ، به پرچمت نشسته
شرح این عاشقی ، ننشیند در سخن
بمان که تا ابد هستیم ، به هستی تو بسته
متن ترانه : آواز های روزانه – ای وطن با صدای محمد نوری 
و 
23 جولای 2008 در 9:38 ق.ظ (من يك زنم, منيره)
یادمه خیلی از وبلاگنویسان از این دلخور بودن که چرا به وبلاگ دختر جماعت بیشتر توجه میشه. استدلالشون هم این بود که اگه دختری در مورد روزمرگی خودش بنویسه و یا حتی یه پست زرد بنویسه بیشتر از بهترین پست های خیلی ها مورد توجه قرار میگیره.
من به عنوان یه دختر وبلاگ نویس باید بگم توجه خاصی به ما نمیشه. فقط گاهی افرادی دو روز یه بار کامنت های نصیحت باری میذارن و میگن تو یه دختری و نباید در مورد فلان قضیه بنویسی. یا اینکه گاهی گیر میدن چرا عکس های شخصیمو گذاشتم. یا حتی همین صفحه در مورد من وبلاگم که گاه گاه پیدا میشن افرادی که میگن دختر نباید همه چیزش رو توی وبلاگ بنویسه. یا …. باید بگم والا بلا اگه توجه بیشتر به وبلاگ همین ایراد هاییه که به پست های ما میشه، من این توجه رو نمیخوام.
اصلا حالا که این طور شد ….
این عکس حاج آقا ست. به زودی تصمیم دارم نماینده مجلسش کنم. خودمم میشم مسئول ستاد تبلیغاتیش. شایدم رئیس جمهور! مگه بابام چیش از احمدی نژاد کمتره؟؟؟
اصلا حالا که این طور شد اینم عکس خودم و آبجی محبوبه . اولش قرار بود عکس دست جمعی خانوادگی رو بذارم که به خاطر دلایلی بی خیال شدم. (از آبجی محبوبه کمال عذر خواهی رو دارا میباشم)
گوگل ریدر از نوع اشتراکی
